- Ποιός είναι εκεί;
- Εγώ.
- Και ποιός είσαι εσύ; Τι θέλεις;
- Συγνώμη, κύριε, δεν ήθελα να ενοχλήσω, αλλά να, είδα το φως και σκέφτηκα...
- Τι μπορεί να θες εσύ από το φως το δικό μου;
- Ω! Τίποτα, κύριε, αλλά να, εκεί στα σκοτεινά κάνει λίγο κρύο όχι, όχι στο σώμα, αλλά στην ψυχή. Είδα το φως και ήρθα μήπως είχε λίγο ζέστη.
- Το φως δεν είναι για τον καθένα, αλλά για τους εκλεκτούς.
- Και πώς γίνεται κανένας εκλεκτός;
- Δεν γίνεσαι, παιδί μου, εκλεκτός, γεννιέσαι. Μα καλά, δε σου μάθανε τίποτα;
- Ξέρετε, κύριε, στο σκοτάδι δύσκολα μαθαίνεις, αλλά αισθάνεσαι όμως.
- Αισθάνεσαι; Τι ανοησίες είναι αυτές; Τι μπορεί να αισθάνεσαι;
- Τον πόνο, κύριε, τον πόνο του άλλου.
- Τον πόνο; Τι βλακείες είναι αυτές που λες; Ποιός μπορεί να θέλει να αισθανθεί τον πόνο; Και ειδικά του άλλου;
- Εκείνος που πονά, κύριε, ή μάλλον εκείνος που αγαπά πολύ. Γιατί μόνο τότε η αγάπη γίνεται πόνος.
- Δε σε καταλαβαίνω. Άδικα χάνω το χρόνο μαζί σου. Πρέπει να φύγω.
- Αφήστε μας τουλάχιστον λίγο φως, κύριε.
- Τι νομίζεις ότι είναι το φως για να το σκορπάω εδώ κι εκεί;
- Πολύ λίγο, κύριε. Δε θα σας λείψει. Ούτε καν θα το καταλάβετε.
- Αν αρχίσω να σκορπάω το φως εδώ κι εκεί, στο τέλος δε θα έχω τίποτα. Ενώ τώρα έχω φως.
- Μόνο όταν μπορείτε να δώσετε κάτι, το έχετε πραγματικά, κύριε.
- Ναι, είδα και τη δική σας προκοπή! Πού είναι το φως σας; Το σπαταλήσατε γύρω - γύρω, ε;
- Όχι, κύριε, εμείς ποτέ δεν είχαμε. Γι' αυτό σας ζητάω λίγο. Και σας υπόσχομαι ότι θα το φυλάξουμε. Και αν μας το δώσετε με αγάπη θα δείτε που θα δυναμώσει και θα γίνει δυνατό. Πολύ δυνατό. Τόσο δυνατό, ώστε κανένας να μη χρειάζεται να ζητάει πιά.
- Μα τότε σε τι θα διαφέρουμε εμείς οι φωτεινοί μ' εσάς; Πώς είναι δυνατόν;
- Στην εμφάνιση, κύριε, ναι. Νόμιζα ότι είμασταν και στην ψυχή, αλλά μάλλον έκανα λάθος, γιατί εδώ είναι πιό κρύα. Πάντως μη φοβηθείτε, κύριε. Όποτε μας χρειαστείτε, εμείς θα είμαστε εκέι, στα σκοτεινά, και αν δε μπορείτε να μας δείτε, προσπαθήστε να αισθανθείτε, και τότε θα μας βρείτε.
Πηγαίνετε στο καλό, κύριε. Όσο για το φως, δεν πειράζει. Κάποτε, θα έχετε την ανάγκη να δώσετε και θα έλθετε εσείς. Γιατί ό,τι και να λέτε το ξέρετε, δεν μπορείτε μακριά μας, γιατί χάρη σ' εμάς ξεχωρίζετε. Και ακόμα, έχετε ανάγκη να ξεχωρίζετε.
Δεν είστε έτοιμος να δώσετε.
Στο καλό, κύριε.
- Εγώ.
- Και ποιός είσαι εσύ; Τι θέλεις;
- Συγνώμη, κύριε, δεν ήθελα να ενοχλήσω, αλλά να, είδα το φως και σκέφτηκα...
- Τι μπορεί να θες εσύ από το φως το δικό μου;
- Ω! Τίποτα, κύριε, αλλά να, εκεί στα σκοτεινά κάνει λίγο κρύο όχι, όχι στο σώμα, αλλά στην ψυχή. Είδα το φως και ήρθα μήπως είχε λίγο ζέστη.
- Το φως δεν είναι για τον καθένα, αλλά για τους εκλεκτούς.
- Και πώς γίνεται κανένας εκλεκτός;
- Δεν γίνεσαι, παιδί μου, εκλεκτός, γεννιέσαι. Μα καλά, δε σου μάθανε τίποτα;
- Ξέρετε, κύριε, στο σκοτάδι δύσκολα μαθαίνεις, αλλά αισθάνεσαι όμως.
- Αισθάνεσαι; Τι ανοησίες είναι αυτές; Τι μπορεί να αισθάνεσαι;
- Τον πόνο, κύριε, τον πόνο του άλλου.
- Τον πόνο; Τι βλακείες είναι αυτές που λες; Ποιός μπορεί να θέλει να αισθανθεί τον πόνο; Και ειδικά του άλλου;
- Εκείνος που πονά, κύριε, ή μάλλον εκείνος που αγαπά πολύ. Γιατί μόνο τότε η αγάπη γίνεται πόνος.
- Δε σε καταλαβαίνω. Άδικα χάνω το χρόνο μαζί σου. Πρέπει να φύγω.
- Αφήστε μας τουλάχιστον λίγο φως, κύριε.
- Τι νομίζεις ότι είναι το φως για να το σκορπάω εδώ κι εκεί;
- Πολύ λίγο, κύριε. Δε θα σας λείψει. Ούτε καν θα το καταλάβετε.
- Αν αρχίσω να σκορπάω το φως εδώ κι εκεί, στο τέλος δε θα έχω τίποτα. Ενώ τώρα έχω φως.
- Μόνο όταν μπορείτε να δώσετε κάτι, το έχετε πραγματικά, κύριε.
- Ναι, είδα και τη δική σας προκοπή! Πού είναι το φως σας; Το σπαταλήσατε γύρω - γύρω, ε;
- Όχι, κύριε, εμείς ποτέ δεν είχαμε. Γι' αυτό σας ζητάω λίγο. Και σας υπόσχομαι ότι θα το φυλάξουμε. Και αν μας το δώσετε με αγάπη θα δείτε που θα δυναμώσει και θα γίνει δυνατό. Πολύ δυνατό. Τόσο δυνατό, ώστε κανένας να μη χρειάζεται να ζητάει πιά.
- Μα τότε σε τι θα διαφέρουμε εμείς οι φωτεινοί μ' εσάς; Πώς είναι δυνατόν;
- Στην εμφάνιση, κύριε, ναι. Νόμιζα ότι είμασταν και στην ψυχή, αλλά μάλλον έκανα λάθος, γιατί εδώ είναι πιό κρύα. Πάντως μη φοβηθείτε, κύριε. Όποτε μας χρειαστείτε, εμείς θα είμαστε εκέι, στα σκοτεινά, και αν δε μπορείτε να μας δείτε, προσπαθήστε να αισθανθείτε, και τότε θα μας βρείτε.
Πηγαίνετε στο καλό, κύριε. Όσο για το φως, δεν πειράζει. Κάποτε, θα έχετε την ανάγκη να δώσετε και θα έλθετε εσείς. Γιατί ό,τι και να λέτε το ξέρετε, δεν μπορείτε μακριά μας, γιατί χάρη σ' εμάς ξεχωρίζετε. Και ακόμα, έχετε ανάγκη να ξεχωρίζετε.
Δεν είστε έτοιμος να δώσετε.
Στο καλό, κύριε.
