Έχει και τέτοιους, αλλά και κανονικές. Και μάλιστα βγάζουν φυλακή μαζί μας. Πριν από ένα μήνα περίπου, μία γάτα έκανε και γατάκια στο προαύλιο της φυλακής. Κάποιοι Αιγύπτιοι, όταν έφτασε η βροχή, της έφτιαξαν ένα σπίτι από πέτρες και νάυλον και της πήγαν και μία κουβέρτα, για να μην κρυώνει αυτή και τα γατάκια. Ήταν πολύ τυχερή. Μετά άλλοι κρατούμενοι της πήγαιναν γάλα, φαγητό και νερό. Την πρόσεχαν λες και ήταν παιδί τους. 'Οταν τα γατάκια άρχισαν να μεγαλώνουν, μερικοί κρατούμενοι τα υιοθέτησαν, αυτό κι αν δεν είναι από τα απίστευτα, ε! Πάντως όχι για μένα, αλλά για πολύ κόσμο που βρίσκεται έξω από εδώ.
Γιατί το λέω αυτό; Πριν με φέρουν εδώ που βρίσκομαι, δηλαδή στη φυλακή, για 25 χρόνια ήμουν έξω και δυστυχώς έχω δει με τα μάτια μου πολλούς ανθρώπους να τις κακοποιούν και μάλιστα να το ευχαριστιούνται. Τους άρεσε να βλέπουν το ζώο να τυραννιέται και να το διασκεδάζουν. Τι να πω δεν ξέρω, μάλλον ξέρω, αλλά στη θέση που βρίσκομαι δε με παίρνει, και ο νοών νοήτω.
Αναρωτήθηκα αν αυτές οι γάτες καταφέρνουν και βγαίνουν έξω. Γι' αυτό ρώτησα ένα φύλακα: "Κύριε Μιχάλη, αυτές οι γάτες που έχουμε εδώ, βγαίνουν έξω ή είναι μόνο μέσα;" "Ναι" μου είπε. Κάτι που το φαντάστηκα. "Ναι, τις έχω δει αρκετές φορές έξω και πάνω στους τοίχους. Τα μικρά δε βγαίνουν ακόμα, γιατί δεν έχουν ξεψαρώσει". Εδώ γελάσαμε λίγο. Γιατί άραγε αυτές οι γάτες να έρχονται εδώ μέσα;
Έβαλα τον εαυτό μου σε σκέψη και δεν άργησα να καταλάβω. Εδώ βρίσκουν στέγη, φαγητό και φίλους, γι' αυτό κάθονται. Έξω ποιός θα τους τα δώσει αυτά; Ποιός θα τις φυλάξει από τη βροχή; Ή ποιός θα τις υιοθετήσει;
Δυστυχώς έξω οι άνθρωποι νομίζουν πως είναι όλα δικά τους, τα χώματα, τα νερά, ο αέρας και τα έχουν κάνει όλα στα μέτρα τους, για τις γάτες ούτε ένας πόντος. Γιατί Θεέ μου; Αυτές δεν έχουν το δικαίωμα να ζήσουν; Ξέρω, Θεέ μου, από εσένα το έχουν, και μας το έχεις πει και μας το έχεις γράψει. Οι άνθρωποι όμως δε σε ακούν και δεν πρόκειται ποτέ να δώσουν στις γάτες τίποτα για να επιζήσουν...
Γιατί το λέω αυτό; Πριν με φέρουν εδώ που βρίσκομαι, δηλαδή στη φυλακή, για 25 χρόνια ήμουν έξω και δυστυχώς έχω δει με τα μάτια μου πολλούς ανθρώπους να τις κακοποιούν και μάλιστα να το ευχαριστιούνται. Τους άρεσε να βλέπουν το ζώο να τυραννιέται και να το διασκεδάζουν. Τι να πω δεν ξέρω, μάλλον ξέρω, αλλά στη θέση που βρίσκομαι δε με παίρνει, και ο νοών νοήτω.
Αναρωτήθηκα αν αυτές οι γάτες καταφέρνουν και βγαίνουν έξω. Γι' αυτό ρώτησα ένα φύλακα: "Κύριε Μιχάλη, αυτές οι γάτες που έχουμε εδώ, βγαίνουν έξω ή είναι μόνο μέσα;" "Ναι" μου είπε. Κάτι που το φαντάστηκα. "Ναι, τις έχω δει αρκετές φορές έξω και πάνω στους τοίχους. Τα μικρά δε βγαίνουν ακόμα, γιατί δεν έχουν ξεψαρώσει". Εδώ γελάσαμε λίγο. Γιατί άραγε αυτές οι γάτες να έρχονται εδώ μέσα;
Έβαλα τον εαυτό μου σε σκέψη και δεν άργησα να καταλάβω. Εδώ βρίσκουν στέγη, φαγητό και φίλους, γι' αυτό κάθονται. Έξω ποιός θα τους τα δώσει αυτά; Ποιός θα τις φυλάξει από τη βροχή; Ή ποιός θα τις υιοθετήσει;
Δυστυχώς έξω οι άνθρωποι νομίζουν πως είναι όλα δικά τους, τα χώματα, τα νερά, ο αέρας και τα έχουν κάνει όλα στα μέτρα τους, για τις γάτες ούτε ένας πόντος. Γιατί Θεέ μου; Αυτές δεν έχουν το δικαίωμα να ζήσουν; Ξέρω, Θεέ μου, από εσένα το έχουν, και μας το έχεις πει και μας το έχεις γράψει. Οι άνθρωποι όμως δε σε ακούν και δεν πρόκειται ποτέ να δώσουν στις γάτες τίποτα για να επιζήσουν...
Χ.Μ.
<< επιστροφή
<< επιστροφή
